3 dec. 2012

20. Jongens..




11:25 ,Nog nascheldend op die *&%^^$#pony die totaal niet wilde meewerken in de regen en onder elk grassprietje kabouters had gezien kom ik volledig doorweekt bij het huis van mijn vriend aan. Op het moment dat ik de deur wil openen denk ik 'als hij nou maar niet de hele ochtend in bed is blijven liggen en het er uit ziet alsof er iemand met een bladblazer door de kamer heeft gewandeld. Als ik binnenkom is het eerste wat ik zie een enorme stapel met gewassen kleren die de deur van de woonkamer barricadeert. Na deze stapel aan de kant te hebben geschoven zie ik tot mijn grote verbazing dat meneer zich heeft verplaatst naar de bank. En dat is dan ook echt het enige wat er gebeurt is, naast het pakken van de afstandsbediening en het maken van ontbijt ( waarvan de restanten ook overal te vinden zijn).

"Wat zie je er lekker uit schat," is het enige wat ik te horen krijg op dat moment, dus niks lief kopje thee, of handdoek om de ergste schade weg te poetsen, nee, want black ops, of hoe dat dan ook mag heten is natuurlijk veel belangrijker dan ik.
Ik vervolg mijn reis naar de badkamer, waar ik een tas met trainingskleren aantref die er naar uitziet of hij er ook al iets langer dan een paar dagen ligt.
Nadat ik eindelijk al mijn stress en koudheid van me af heb gespoeld, normale kleding heb aangetrokken en er weer uit zie als mezelf loop ik naar beneden, in de hoop dat er nu wel wat veranderd is. Niets is minder waar, het vechtspelletje is nog steeds in volle gang en ik begin langzaam een beetje moedeloos te worden. Is dit nou mijn vriendje?

Op het moment dat hij eindelijk aandacht voor me heeft komt nummer twee binnen. Nummer twee is de twee minuten jongere verschijning van het monster op de bank en moet werken. En natuurlijk, zijn volledige werkoutfit is kwijt en wij krijgen daar de schuld van. Als ik opmerk dat "het misschien wel eens in de was zou kunnen liggen" krijg ik naar mijn hoofd dat hij het al een week geleden in de was heeft gegooid dus dat het nu echt wel gewassen moet zijn. Voor de zekerheid ga ik toch even kijken, en jawel, ik vind achter, ja ik zeg achter, de wasmand een zwarte broek en een wit overhemd. In een prop.
En dan, gelukkig, saved by the bell. Mijn altijd vrolijke vriendinnetje Suus staat voor de deur of ik alsjeblieft mee wil schoenen kopen. Nog geen minuut later schreeuw ik iets wat op "Ik ben even de stad in met Suus"lijkt naar de woonkamer en kan ik meteen al mijn frustraties kwijt, aangezien zij als geen ander weet hoe het er daar aan toe gaat (^^)

15:37, whatsappbericht. Liefje, ben je erg boos?
"Nee, natuurlijk niet" is hetgeen wat alle liefhebbende vriendinnetjes op deze wereld zouden moeten antwoorden maar vandaag denk ik; laat hem maar even lekker bedenken hoe boos ik wel niet ben en ik reageer niet.

17:58 Suus is weg en ik loop weer terug naar waar het allemaal begon vanochtend. Een beetje moedeloos ga ik naar binnen en hang mijn jas op. Op het moment dat ik de woonkamer binnenloop denk ik; hier klopt iets niet. Er ligt geen troep op de vloer, er staat een raam open, de televisie staat uit, alles staat op zijn plek en het ruikt heerlijk naar lasagna.
5 minuten later zit ik gelukzalig glimlachend aan tafel. Inclusief kaarsjes en een glaasje wijn, terwijl vriendlief zich nog even staat uit te sloven in de keuken. Na het "sorry liefje, had ik echt eerder moeten doen," kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Stiekem is ie toch eigenlijk wel heel erg lief.

Lieve allemaal,sorry voor de lange tijd geen artikels, maar dit soort dingetjes vind ik gewoon leuk om te delen. Denk alsjeblieft niet dat het er altijd zo aan toe gaat, maar ik moest hier achteraf gewoon heel erg om lachen. Na een lange tijd samen zijn dit soort dingen eigenlijk gewoon ook om te lachen, en gelukkig ben ik zelf ook een chaootje.

En, hoe zit het met jullie liefdesleven?

Liefs,
Elana





LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...